Sayyiduna’sh-Shaykh Muhyyi’d-din ‘Abd al-Qadir al-Jilani, al-Hasani, al-Husaini Radi ALLAHu Ta’ala Anho (nawa'y maging kaluguran siya ni Allah!)Ipinanganak 470 A.H., Pumanaw 561 A.H. [1077 – 1166 C.E

[Oktubre 30, 2009]

Tungkol sa pasasalamat [shukr]:

Tungkol sa pasasalamat [shukr], ang pangunahing gabay sa paksang ito ay nasa mga salita ng Allah (Ang Makapangyarihan at Maluwalhati):

“Kung kayo ay nagpapasalamat, katiyakan na bibigyan Ko pa kayo ng higit; ngunit kung kayo ay hindi marunong magpasalamat, tunay na ang Aking parusa ay matindi.” (14:7)

Ito ay pinagtitibay ng isang tradisyonal na ulat na isinasaad sa awtoridad ni ‘Ata’ (nawa'y pagkalooban siya ng Allah ng Kanyang habag), na nagsabi:

“Pumasok ako sa presensya ni [ang biyuda ng Propeta] ‘A’isha (nawa'y kalugdan siya ng Allah), at sinabi ko: ‘Sabihin mo sa amin ang pinaka-kamangha-manghang karanasan mo sa piling ng Sugo ng Allah (pagpalain siya at bigyan ng kapayapaan).’

Umiiyak muna siya, pagkatapos ay sinabi niya: ‘Mayroon bang kahit anong tungkol sa kanya na hindi kamangha-mangha? Dumating siya sa akin isang gabi at humilig sa tabi ko sa kama, hanggang sa dumikit ang kanyang balat sa balat ko. Ngunit pagkatapos ay sinabi niya: ‘O anak na babae ni Abu Bakr, hayaan mo akong mag-isa upang makapaglaan ako ng oras sa pagsamba sa aking Panginoon.’

“Sinabi ko sa kanya: ‘Gusto ko ang iyong presensya, ngunit mas pinipili kong igalang ang iyong kagustuhan.’ Kaya pinayagan ko siyang umalis. Tumayo siya, kumuha ng lalagyang balat na puno ng tubig, at nagsagawa ng ritwal na paglilinis [wudhu], na gumamit ng maraming tubig sa proseso. Pagkatapos ay tumayo siya at nagsimulang magsagawa ng ritwal na panalangin [salat]. Umiiyak siya habang ginagawa ito, hanggang sa tumulo ang kanyang mga luha sa kanyang dibdib.

**“‘Sinabi ko: ‘O Sugo ng Allah, bakit ka umiiyak, gayong pinatawad na ng Allah ang iyong mga kasalanan, noon at sa hinaharap?’ Sumagot siya: ‘Hindi ba nararapat na ako ay maging isang mapagpasalamat na alipin [‘abd shakur]? Bakit hindi ko ito gagawin, gayong ipinahayag ng Allah ang mga salita:

‘Sa paglikha ng mga kalangitan at ng mundo, at sa pagpapalit-palit ng araw at gabi... tunay na may mga palatandaan dito para sa mga taong nakakaunawa.’” (2:164)**

Ayon sa mga Eksperto sa Katotohanan

Ayon sa mga espesyalista sa pagtuklas ng mga katotohanan [ahl at-tahqiq], ang tunay na kahulugan ng pasasalamat [haqiqat ash-shukr] ay ang pagkilala sa biyaya ng tagapagbigay [ni’mat al-mun’im], na may pagpapakumbaba. Inilarawan din ng Allah (Maluwalhati Siya) ang Kanyang sarili bilang

"Pinakapasasalamat" [ash-Shakur], sapagkat ginagantimpalaan Niya ang Kanyang mga alipin para sa kanilang pasasalamat. Tulad ng sinabi Niya:

“At ang ganti sa kasamaan ay isang kasamaan na katulad nito.” (42:40)

Tatlong Uri ng Pasasalamat

1. Pasasalamat ng dila [shukr bi’l-lisan]: Pagkilala sa biyaya na may pagpapakumbaba.

2. Pasasalamat ng katawan [shukr bi’l-badan]: Pagpapakita ng katapatan at kahandaang maglingkod.

3. Pasasalamat ng puso [shukr bi’l-qalb]: Pag-iingat sa pagpapahalaga at paggalang sa bawat biyaya.