Naabot ni Sayyiduna Shaykh 'Abdul Qadir Jilani Qaddasallahu Sirrahu ang Espirituwal na Antas ng mga Siddiqin

Ang Mahal na Propeta Muhammad Mustafa, Sallallahu ‘alayhi wa Sallam, ang huling Propeta at wala nang propeta pagkatapos niya. Gayunpaman, maaari pa ring magsikap ang mga tao tungo sa espirituwal na pag-unlad, makamit ang taqwa (kabanalan), at maging awliya Allah (mga kaibigan ng Allah). At ang pinakamataas na espirituwal na estado pagkatapos ng mga anbiya (mga propeta) ay ang sa mga siddiqin (ang mga matapat). Kaya’t itinuro sa atin ng Mahal na Propeta Muhammad ang panalangin: Allahummaj ‘alnaa min-as-siddiqin (O Allah, gawin Mo kaming kabilang sa mga matapat). Ipinamalas ni Shaykh 'Abdul Qadir Jilani, Rady Allahu ‘Anhu, sa mundo na siya ay kabilang sa mga siddiqin sa edad na 18. Sa edad na iyon, ang kanyang matinding pagnanais para sa kaalaman at pagkauhaw sa pakikisama sa mga awliya Allah ay nagdala sa kanya sa lungsod ng Baghdad.

Ayon sa kwento, bago siya umalis para sa kanyang mahalagang paglalakbay, tinahi ng kanyang inang balo ang apatnapung gintong barya sa loob ng kanyang damit bilang bahagi ng kanyang mana at binigyan siya ng payong laging magsabi ng totoo. Nang makarating ang karaban na kanyang sinamahan sa Hamadan, sinalakay sila ng isang grupo ng mga magnanakaw. Habang nilolooban, tinanong siya ng isa sa mga magnanakaw kung mayroon siyang dala at tapat niyang sinagot na mayroon siyang apatnapung gintong barya na nakatahi sa kanyang damit. Inakala ng magnanakaw na nagbibiro lamang siya at isinalaysay ito sa kanilang pinuno, na nagdesisyong tingnan ang kabataang ito. Nang punitin ang kanyang damit, nakita nga ang apatnapung gintong barya. Namangha ang pinuno ng mga magnanakaw at tinanong si Shaykh ‘Abdul Qadir Jilani kung bakit niya ito inamin, gayong maaari niya naman itong itago. Sinabi ni Shaykh ‘Abdul Qadir Jilani na pinayuhan siya ng kanyang ina na huwag magsinungaling at tungkulin niyang sundin ito. Dahil dito, nadama ng pinuno ng mga magnanakaw ang matinding pagsisisi, nagsisi, tinanggap si Shaykh ‘Abdul Qadir Jilani bilang kanyang Shaykh, at ganoon din ang ginawa ng lahat ng kanyang kasamahan. Kalaunan, sila rin ay naging mga awliya (mga santo). Ganito pinarangalan si Shaykh ‘Abdul Qadir Jilani bilang isa sa mga siddiqin.

Allahummaj ‘alnaa min-as-Siddiqin, Ameen Yaa Rabbal ‘Aalamin.

Ang kuwentong ito ay isinalaysay sa halos lahat ng mga talambuhay ng Shaykh, kabilang sa Qalaid al-Jawahir (Mga Kwintas ng Hiyas, p. 33), isa sa mga naunang at pangunahing talambuhay, isinulat ni Shaykh Muhammad ibn Yahya at-Tadifi, Rahmatullahi ‘alayh (namatay noong 963 A.H, 1556 C.E).

Maganda namang inilarawan ni Sayyid ‘Abdur Rahim ibn Muhammad Isma’il Shirazi, Rahmatullahi ‘alayh, ang diwa ng pangyayaring ito sa sumusunod na taludtod mula sa kanyang Urdu na tula tungkol sa Ghawth al A'zam:

Choron pay tum nay kar kay tawajjohAbdal banaaya ‘aali shaanYaa Ghawth al A'zam ajab tumhaaree shaan

Tinignan mo ng espirituwal na sulyap ang mga magnanakaw

At ginawa mo silang mga dakilang santoO, Ghawth al A'zam, tunay ngang kamangha-mangha ang iyong dangal

(Gulzare Tayyiba, Ang Kaaya-ayang Halamanan, vol. 3, p. 18)

Yaa Hayyu Yaa Hayyu Yaa QayyumYaa Hayyu Yaa Hayyu Yaa Qayyum